Tussenregels.

De dagen kunnen zich vullen zonder dat er iets hoeft te gebeuren.
Een agenda vol afspraken,
een hoofd vol plannen,
altijd onderweg naar het volgende.
En ergens wordt drukte een bewijs dat de tijd goed besteed is.
Tot je merkt dat bijna alles wat je doet gericht is op later.
Later wanneer het rustiger wordt.
Later wanneer er meer tijd is.
Later wanneer er eindelijk ruimte ontstaat.
De agenda blijft vol.
De dagen worden korter.
En ergens tussen twee afspraken ligt een uur
dat nergens naartoe hoefde.
Geen afspraak.
Geen doel.
Geen volgende plek.
Alleen tijd
die voor één keer
niet ergens anders
naartoe hoefde.
Achteraf blijken het vaak de uren zonder bestemming te zijn die het langst blijven.

We groeien op tussen grenzen die we nooit als grenzen hebben leren zien.
Wat iedereen doet, wordt vanzelf normaal.
Wat normaal is, wordt vanzelf vanzelfsprekend.
En voor je het merkt kan een heel leven bestaan uit deuren waarvan je nooit hebt geprobeerd of ze open konden.
Niet iedere grens hoeft zichtbaar te zijn.
Sommige worden gevormd door wat ons van jongs af aan als vanzelfsprekend wordt meegegeven.
Wat verstandig is.
Wat hoort.
Wat haalbaar is.
Wat een goed leven zou moeten zijn.
Je leert binnen die lijnen bewegen en noemt dat volwassen worden.
Tot je ergens een andere mogelijkheid ziet
en beseft hoe lang je al binnen dezelfde lijnen loopt.
Niet alles wat vertrouwd voelt, is ooit door jou gekozen.

Het vreemde aan vooruitgaan is dat je het bijna nooit merkt terwijl het gebeurt.
Je leeft gewoon je dagen.
Je maakt keuzes waarvan je de betekenis nog niet kent.
Je laat dingen los die ooit vanzelfsprekend waren.
Je komt mensen tegen die iets in je achterlaten, zonder dat je weet wat precies.
En ondertussen schuift er langzaam iets.
Tot je op een dag terugkijkt en merkt dat sommige zorgen niet meer bij je horen.
Dat bepaalde plekken anders voelen.
Dat je anders kijkt naar dingen waar je vroeger middenin zat.
Er is geen duidelijk punt waarop je verder bent gekomen.
Geen deur die openging.
Geen moment waarop iemand zei:
kijk, vanaf hier ben je veranderd.
Het gebeurt tussen de regels van het leven.
In gewone dagen.
In keuzes waar niemand van wist.
In nachten die niets bijzonders leken.
In het telkens opnieuw oppakken van het leven.
En misschien is dat waarom we zo vaak vergeten,
hoe ver we al zijn.
We zoeken naar grote tekenen,
terwijl het grootste deel van onze weg zich stil heeft afgelegd.
Tot je even omkijkt.
En ineens ziet,
dat je allang niet meer staat,
waar je dacht dat je stond.
En daar ben ik dankbaar voor.

Opvallend hoe een horizon altijd verder ligt dan de plek waar je staat.
Alsof afstand niet bedoeld is om overbrugd te worden, maar om iets open te houden.
Wie blijft kijken, ontdekt dat geen enkele lijn werkelijk ophoudt.
Ze verdwijnt alleen uit het zicht.
Misschien bestaat richting daarom niet uit weten waarheen.
Maar uit blijven bewegen zonder alles te hoeven begrijpen.
De horizon verandert voortdurend van plaats.
Niet omdat zij zich verplaatst.
Maar omdat iedere stap een nieuw vergezicht achterlaat.
En ergens daartussen ontstaat het stille vermoeden dat niet alles gevonden hoeft te worden.
Dat sommige dingen juist betekenis houden zolang ze aan de rand van het zicht blijven.

Vanmorgen viel het licht door een opening tussen de wolken alsof het nergens naartoe hoefde.
Er zit iets geruststellends in dagen die niets van je vragen. Alleen kijken. Alleen voelen hoe de warmte je gezicht vindt, terwijl boven je witte wolken langzaam over een blauw doek blijven trekken.
Ze gaan.
En gaan.
En gaan.
Geen enkele wolk probeert te blijven. Geen enkele lijkt bang om op te lossen. Toch voelt de lucht nooit leeg.
Rust lijkt veel op de lucht.
Niet omdat er niets verandert, maar omdat alles mag komen en weer mag verdwijnen, zonder dat de stilte verloren gaat.

Ergens beweegt een rivier naar de zee.
Verderop valt een blad precies op het moment dat de wind besluit te draaien.
Aan de andere kant van de wereld zet iemand een eerste stap, zonder te weten waar die ooit zal eindigen.
Het leven lijkt uit ontelbaar veel losse bewegingen te bestaan. Alsof alles zijn eigen richting volgt. Zijn eigen tijd. Zijn eigen verhaal.
Tot twee wegen elkaar kruisen.
Twee blikken elkaar vinden.
Of een enkele gedachte precies op het juiste moment verschijnt.
Dan voelt het even alsof niets echt los van elkaar heeft bestaan.
Alsof het leven geen verzameling toevalligheden is, maar een eindeloze stroom van bewegingen die elkaar precies ontmoeten wanneer ze daar klaar voor zijn.
En ineens lijkt een ontmoeting minder op een begin...
en meer op iets dat altijd al onderweg was.

Er wordt veel gesproken over het vinden van de juiste woorden.
Terwijl de zeldzaamste ontmoetingen daar nauwelijks gebruik van lijken te maken.
Ze bewegen voorzichtig tussen blikken, kleine glimlachen en stiltes die geen uitleg vragen.
Alsof de ruimte tussen twee mensen soms al weet wat zij zelf nog moeten ontdekken.
Alsof niet de woorden elkaar vonden, maar iets daaronder.
Iets wat geen uitleg nodig had om herkend te worden.
Hoe bijzonder is het dat een mens zich soms veiliger voelt in een gedeelde stilte dan in duizend zorgvuldig gekozen woorden.
Alsof herkenning zich niet altijd laat horen.
Soms gaat ze gewoon naast iemand zitten

Geen bloem probeert de lente te overtuigen.
Ze trekt niet harder aan haar bladeren.
Ze vraagt niet elke ochtend of het al tijd is.
Ze rekent niet uit hoeveel dagen er nog nodig zijn.
Ze rust in de aarde.
Onzichtbaar voor de wereld, maar niet voor het leven zelf.
Misschien gebeurt er meer in stilte dan we denken.
Misschien hoeft niet alles geforceerd, gepland of begrepen te worden.
Misschien zijn sommige dingen al onderweg, lang voordat wij ze kunnen zien.
De seizoenen haasten zich niet.
Toch komt alles precies wanneer het komen moet